16/11/11

Μια μέρα από τη ζωή του ηλεκτρονικού μου εαυτού

«Καλημέρα, ακόμα δεν έχω πιει καφέ» είναι οι πρώτες μου λέξεις στο msn ή στο facebook, ενώ την ίδια στιγμή ένα πολύ εξυπηρετικό παραθυράκι πετάγεται και με ενημερώνει πως όσο ήμουν αποσυνδεδεμένη το inbox μου είχε γεμίσει από μηνύματα που θέλουν άμεση απάντηση. Αχ, αν είχα αργήσει να πάω μια ωρίτσα παραπάνω για ύπνο δεν θα την είχα όλη αυτή τη δουλειά πρωί-πρωί. Αλλά τι να κάνω, ότι έγινε, έγινε και πρέπει να απαντήσω. Μα πριν προλάβω να γράψω μια δικαιολογία για την αργοπορία μου, πετάγεται μπροστά μου το παράθυρο του chat. Να πάρει, πάλι ξέχασα να το κλείσω! Έτσι πιάνω την κουβέντα και δεν σηκώνω μάτι μέχρι ένα ρολόι να με ενημερώσει πως με το ζόρι προλαβαίνω το λεωφορείο για να πάω στη σχολή.

Μέσα στις βαρετές ώρες του μαθήματος, ευτυχώς που υπάρχουν και τα κινητά! Είναι η ώρα του Twitter, πρέπει να ενημερώσω ποιο μάθημα κάνω, ποιοι ήρθανε κλπ κλπ (που ξέρεις; Μπορεί να υπάρχουν κάπου ενδιαφερόμενοι!).

Με τα πολλά έρχεται η ώρα που μπαίνω στο σπίτι. Μαζεύω την κούπα από το κομοδίνο με τον πρωινό μου καφέ που ακόμα στέκεται ανέγγιχτος μέσα της και βέβαια πλέον δεν πίνεται αφού έχει κρυώσει. Όμως αυτό δεν με στενοχωρεί καθόλου, αφού έχει έρθει η ώρα για την ψυχαγωγία μου. Όλο και κάποιον φίλο μου θα πετύχω μέσα σε κανένα διαδικτυακό παιχνίδι για να περάσει το απόγευμα. Ίσως μόνο να με διακόψει το κινητό που θα χτυπήσει, μου ζητάνε να βγω έξω. Θα το σκεφτώ πολύ καλά πριν αποφασίσω να αφήσω την θαλπωρή του κρεβατιού και του υπολογιστή μου για να πάμε ένας θεός ξέρει που και κανείς δεν ξέρει αν θα είναι καλά, αν θα κρυώσουμε ή αν βαρεθούμε. Ακόμα και η παρέα είναι αμφίβολη, γιατί όταν βγαίνω έξω δεν μπορώ να γίνω invisible στα άτομα που δεν συμπαθώ και άρα θα πρέπει να είμαι ευχάριστη σε όλους.

Τέλος πάντων, ακόμα και να δεχτώ την πρόταση και να βγω ένα είναι το σίγουρο : Πώς δεν θα αργήσω να επιστρέψω στην σιγουριά του διαδικτύου, συν του ότι θα έχω καινούργιο φωτογραφικό υλικό να περάσω στο facebook για να δείξω σε όλους που πήγα, με ποιους και πόσο ωραία περάσαμε! Ειδικά όταν είναι κάποιες γιορτές, διακοπές ή αργίες (π.χ. αποκριές, Χριστούγεννα, αλλά και του αγίου Βαλεντίνου) είναι αδιανόητο να μην ενημερώσεις τους γύρω σου τι έκανες. Έτσι και να συναντηθούμε την επόμενη μέρα με συμφοιτητές δεν χρειάζεται καν να πούμε τα νέα μας, αφού τα έχουμε ήδη διαβάσει (και μάλιστα την ώρα που συνέβαιναν) στα διάφορα status στο facebook ή στο twitter, γλυτώνοντας έτσι τις πολλές κουβέντες.

Και σε μια άτυχη περίπτωση, όπως ας πούμε να χαλάσει ο υπολογιστής, ευτυχώς υπάρχουν τα εργαστήρια στη σχολή ή οι φίλοι με δικό τους internet στο σπίτι. Έτσι και ενώ θα έπρεπε στο εργαστήριο να κάνει κανείς αυτές τις βαρετές εργασίες που έχουμε συνήθως, είναι μια ευκαιρία να ξαναέρθει σε επαφή με τον έξω κόσμο. Τότε, ακόμα και οι επισκέψεις αποκτούν άλλο νόημα, αφού πάντα ξεκινάνε με την φράση «Να δω λίγο τα e-mail μου;». Αλλά ας μην συζητάμε άλλο αυτή την περίπτωση και το γρουσουζεύουμε (όχι τίποτα άλλο, αλλά με περιμένουν και τόσα πράγματα να κάνω!).

Πάνω κάτω αυτή είναι μια τυπική μέρα και μιας και πήγε αργά και έχω ακόμα e-mails αναπάντητα και πολύ πρωινό μάθημα το πρωί, θα σας αφήσω και… όταν με ξαναπετύχετε online μη διστάσετε να μου στείλετε καμιά λέξη!

16/3/11

ξ..έφυγε ο Νικόλας Άσιμος αλλά προσωρινά (από τον Μανώλη Ρασούλη)

Ένας σεισμός και φύγαμε κι άντε να δεις πού πήγαμε।Δεν άντεξε να ζει ή άντεξε να πεθάνει; Μας έλεγε να τον ξεχάσουμε.Το λεγε πράγματι να τον ξεχάσουμε ή να τον θυμόμαστε πιο πολύ; Ήταν Άσιμος κι όταν άρχισε να γίνεται διάσημος δεν τ' άντεξε; Τραγουδούσε: είμαστε τρομοκράτες. Τρομοκράτες ή τρομοκρατημένοι; Ευαίσθητα παιδιά μπροστά στον κύκλωπα σύστημα. Μάλλον μπροστά στο φόβο της ελευθερίας. Γιατί το σύστημα φταίει 50 τοις εκατό. Ο καθένας για τη μοίρα του φταίει άλλα πενήντα. Το σύστημα ή θα σε προσαρμόσει ή θα σε σκοτώσει ή θα σε αυτοκτονήσει. Φέρνουμε μέσα μας ένα σύστημα σκέψης, πράξης, ευθύνης. Εμείς φτιάχνουμε το σύστημα εμείς το χαλάμε, εμείς τρέφουμε τις ψευδαισθήσεις και τους λαβύρινθους. Έναν αυτόχειρα μπορείς να τον πεις έξυπνο κι ευαίσθητο ή κουτό και ηττημένο. Στην κόψη του ξυραφιού. Όπως ήταν κι ο Άσιμος.Έκανε πλην τη ζωή του κι έκανε συν το κάρμα του. Θα ξανάρθει ο Νικόλας. Ξέφυγε προσωρινά. Δεν τελείωσε η αποστολή του επί της γης. Τον φαντάζομαι τώρα στα Εξάρχεια τ' ουρανού ακόμη στην τσίτα ν' ασχολείται με τη βαβούρα. Ο φίλος μου και φίλος του Γιώργος Γαβαλάς, όταν το 'μαθε ήμασταν στο στούντιο για τα τραγούδια του ΟΦΗ, στεναχωρήθηκε πραγματικά. Δεν ξέρω τι να κάνω μου λέει. Να κλάψω; Ήταν δική του επιλογή. Κι όχι καλή. Φαντάζεσαι το Βούδα με μια καραμπίνα να αυτοκτονεί; Ο 'Ασιμος ήταν ποιητής του χάπενινγκ. Όμως πέρασε το όριο και μπήκε στο κανάλι του ενθέτου.

Ο τραυματισμένος του εγωισμός άνθισε, άνοιξε σαν αλεξίπτωτο και του'δωσε την εντύπωση ότι μπορεί να προσγειωθεί στην ποδιά του Θεού κι εύκολα. Ήθελε να 'ναι αρχηγός σ' αυτό το πανηγύρι όπως άλλωστε κι ο Σαββόπουλος. Ο ένας αυτοκτόνησε αλλιώς κι ο άλλος αλλιώς. Με τον Άσιμο είχαμε παράξενη σχέση. Τον ήξερα από το 76. Από το Σούσουρο. Όταν έβγαλα το ΑΥΓΟ και πρότεινα τις αντιλήψεις μου τον συνάντησα και μου φάνηκε πειραγμένος. Έκανε πως τον ενοχλούσε το μενταγιόν του Ράζνις που φορούσα. Με παρότρυνε να το βγάλω. Για να μ' ελευθερώσει όπως είπε. Μπα,για να βγάλω το δικό του. Κι επειδή δεν το'κανα, υπέφερε. Μια μέρα με συνάντησε και κρατούσε μαγκούρα. Στριφογύριζε τριγύρω μου κι έλεγε διάφορα. Για μια στιγμή νόμισα ότι θα μου άνοιγε το κεφάλι. Προσπάθησα να επικοινωνώ μέσα του με την παιδικότητα του και να του λέω πως τον συμπαθώ αφού είναι κι ένα πληγωμένο παιδί. Μόλις είδα ότι έκανε δίσκο με τη "Μίνως" κι ότι του 'παιρναν συνεντεύξεις με διπλές σελλίδες είπα: Άσιμε την έχεις βάψει. Δεν μπορείς να 'σαι και άουτ και ιν σα να 'σαι υπεράνω. Δεν είσαι Ράζνις. Είσαι ποιητής με ερεθισμένο εγωισμό. Ο Μάτσας το ξέρει αυτό. Εσύ θα φύγεις ο Μάτσας θα μείνει. Μην υποκρίνεσαι το Δαβίδ. Είσαι το άλλο πρόσωπο του Γολιάθ. Έρχονται στιγμές που όλοι μονολογούμε: να ζει κανείς ή να μη ζει. Όλοι έχουμε σκεφτεί να του δίνουμε πριν την ώρα μας. Αλλά πού να πάμε; Ποιος μας δίνει γκαραντί ότι εκεί θα 'ναι καλύτερα; Αλλά και τι αξίζει το ζειν χωρίς το ευ ζειν;

Στην ερώτηση που μου 'κανες φίλε Νικόλα με το θάνατο σου σου απαντώ με ερώτηση. Πώς αλλιώς μπορώ να σου πω γεια;

απο τη σατυρική εφημερίδα το καλάμι,24 Μαρτίου 1988 και τη στήλη ΤΙΛΤ του Μανώλη Ρασούλη

26/2/11

Charles Bukowski-Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας(η κάθε είδους καλλιτέχνης)

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο
απ’ την καρδιά
κι απ’ το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη
του υπολογιστή σου
και την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης
πάνω από τη γραφομηχανή σου,
γυρεύοντας με κόπο
τις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά
ή
για τη δόξα,
άσ’ το καλύτερα.
αν το κάνεις
γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα
και γράφεις
τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι
όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις
όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το.
άσ’ το καλύτερα.

αν μπορείς να περιμένεις
να βγει από μέσα σου
μουγκρίζοντας,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ’ έναν βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις
στη γυναίκα,
στην γκόμενα
στον γκόμενο,
στους γονείς σου
ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός,
φαντασμένος, μην αφήσεις
την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

οι βιβλιοθήκες του κόσμου
έχουν τρελαθεί
στο χασμουρητό
με το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.
μην το κάνεις.
αν δεν πετάγεται απ’ την ψυχή σου
σαν πύραυλος,
άσ’ το καλύτερα.

κάν’ το μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς,
θ’ αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος
σου καίει μέσα σου
τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνει
από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.

άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.

δεν υπήρξε ποτέ