16/3/11

ξ..έφυγε ο Νικόλας Άσιμος αλλά προσωρινά (από τον Μανώλη Ρασούλη)

Ένας σεισμός και φύγαμε κι άντε να δεις πού πήγαμε।Δεν άντεξε να ζει ή άντεξε να πεθάνει; Μας έλεγε να τον ξεχάσουμε.Το λεγε πράγματι να τον ξεχάσουμε ή να τον θυμόμαστε πιο πολύ; Ήταν Άσιμος κι όταν άρχισε να γίνεται διάσημος δεν τ' άντεξε; Τραγουδούσε: είμαστε τρομοκράτες. Τρομοκράτες ή τρομοκρατημένοι; Ευαίσθητα παιδιά μπροστά στον κύκλωπα σύστημα. Μάλλον μπροστά στο φόβο της ελευθερίας. Γιατί το σύστημα φταίει 50 τοις εκατό. Ο καθένας για τη μοίρα του φταίει άλλα πενήντα. Το σύστημα ή θα σε προσαρμόσει ή θα σε σκοτώσει ή θα σε αυτοκτονήσει. Φέρνουμε μέσα μας ένα σύστημα σκέψης, πράξης, ευθύνης. Εμείς φτιάχνουμε το σύστημα εμείς το χαλάμε, εμείς τρέφουμε τις ψευδαισθήσεις και τους λαβύρινθους. Έναν αυτόχειρα μπορείς να τον πεις έξυπνο κι ευαίσθητο ή κουτό και ηττημένο. Στην κόψη του ξυραφιού. Όπως ήταν κι ο Άσιμος.Έκανε πλην τη ζωή του κι έκανε συν το κάρμα του. Θα ξανάρθει ο Νικόλας. Ξέφυγε προσωρινά. Δεν τελείωσε η αποστολή του επί της γης. Τον φαντάζομαι τώρα στα Εξάρχεια τ' ουρανού ακόμη στην τσίτα ν' ασχολείται με τη βαβούρα. Ο φίλος μου και φίλος του Γιώργος Γαβαλάς, όταν το 'μαθε ήμασταν στο στούντιο για τα τραγούδια του ΟΦΗ, στεναχωρήθηκε πραγματικά. Δεν ξέρω τι να κάνω μου λέει. Να κλάψω; Ήταν δική του επιλογή. Κι όχι καλή. Φαντάζεσαι το Βούδα με μια καραμπίνα να αυτοκτονεί; Ο 'Ασιμος ήταν ποιητής του χάπενινγκ. Όμως πέρασε το όριο και μπήκε στο κανάλι του ενθέτου.

Ο τραυματισμένος του εγωισμός άνθισε, άνοιξε σαν αλεξίπτωτο και του'δωσε την εντύπωση ότι μπορεί να προσγειωθεί στην ποδιά του Θεού κι εύκολα. Ήθελε να 'ναι αρχηγός σ' αυτό το πανηγύρι όπως άλλωστε κι ο Σαββόπουλος. Ο ένας αυτοκτόνησε αλλιώς κι ο άλλος αλλιώς. Με τον Άσιμο είχαμε παράξενη σχέση. Τον ήξερα από το 76. Από το Σούσουρο. Όταν έβγαλα το ΑΥΓΟ και πρότεινα τις αντιλήψεις μου τον συνάντησα και μου φάνηκε πειραγμένος. Έκανε πως τον ενοχλούσε το μενταγιόν του Ράζνις που φορούσα. Με παρότρυνε να το βγάλω. Για να μ' ελευθερώσει όπως είπε. Μπα,για να βγάλω το δικό του. Κι επειδή δεν το'κανα, υπέφερε. Μια μέρα με συνάντησε και κρατούσε μαγκούρα. Στριφογύριζε τριγύρω μου κι έλεγε διάφορα. Για μια στιγμή νόμισα ότι θα μου άνοιγε το κεφάλι. Προσπάθησα να επικοινωνώ μέσα του με την παιδικότητα του και να του λέω πως τον συμπαθώ αφού είναι κι ένα πληγωμένο παιδί. Μόλις είδα ότι έκανε δίσκο με τη "Μίνως" κι ότι του 'παιρναν συνεντεύξεις με διπλές σελλίδες είπα: Άσιμε την έχεις βάψει. Δεν μπορείς να 'σαι και άουτ και ιν σα να 'σαι υπεράνω. Δεν είσαι Ράζνις. Είσαι ποιητής με ερεθισμένο εγωισμό. Ο Μάτσας το ξέρει αυτό. Εσύ θα φύγεις ο Μάτσας θα μείνει. Μην υποκρίνεσαι το Δαβίδ. Είσαι το άλλο πρόσωπο του Γολιάθ. Έρχονται στιγμές που όλοι μονολογούμε: να ζει κανείς ή να μη ζει. Όλοι έχουμε σκεφτεί να του δίνουμε πριν την ώρα μας. Αλλά πού να πάμε; Ποιος μας δίνει γκαραντί ότι εκεί θα 'ναι καλύτερα; Αλλά και τι αξίζει το ζειν χωρίς το ευ ζειν;

Στην ερώτηση που μου 'κανες φίλε Νικόλα με το θάνατο σου σου απαντώ με ερώτηση. Πώς αλλιώς μπορώ να σου πω γεια;

απο τη σατυρική εφημερίδα το καλάμι,24 Μαρτίου 1988 και τη στήλη ΤΙΛΤ του Μανώλη Ρασούλη