16/11/11

Μια μέρα από τη ζωή του ηλεκτρονικού μου εαυτού

«Καλημέρα, ακόμα δεν έχω πιει καφέ» είναι οι πρώτες μου λέξεις στο msn ή στο facebook, ενώ την ίδια στιγμή ένα πολύ εξυπηρετικό παραθυράκι πετάγεται και με ενημερώνει πως όσο ήμουν αποσυνδεδεμένη το inbox μου είχε γεμίσει από μηνύματα που θέλουν άμεση απάντηση. Αχ, αν είχα αργήσει να πάω μια ωρίτσα παραπάνω για ύπνο δεν θα την είχα όλη αυτή τη δουλειά πρωί-πρωί. Αλλά τι να κάνω, ότι έγινε, έγινε και πρέπει να απαντήσω. Μα πριν προλάβω να γράψω μια δικαιολογία για την αργοπορία μου, πετάγεται μπροστά μου το παράθυρο του chat. Να πάρει, πάλι ξέχασα να το κλείσω! Έτσι πιάνω την κουβέντα και δεν σηκώνω μάτι μέχρι ένα ρολόι να με ενημερώσει πως με το ζόρι προλαβαίνω το λεωφορείο για να πάω στη σχολή.

Μέσα στις βαρετές ώρες του μαθήματος, ευτυχώς που υπάρχουν και τα κινητά! Είναι η ώρα του Twitter, πρέπει να ενημερώσω ποιο μάθημα κάνω, ποιοι ήρθανε κλπ κλπ (που ξέρεις; Μπορεί να υπάρχουν κάπου ενδιαφερόμενοι!).

Με τα πολλά έρχεται η ώρα που μπαίνω στο σπίτι. Μαζεύω την κούπα από το κομοδίνο με τον πρωινό μου καφέ που ακόμα στέκεται ανέγγιχτος μέσα της και βέβαια πλέον δεν πίνεται αφού έχει κρυώσει. Όμως αυτό δεν με στενοχωρεί καθόλου, αφού έχει έρθει η ώρα για την ψυχαγωγία μου. Όλο και κάποιον φίλο μου θα πετύχω μέσα σε κανένα διαδικτυακό παιχνίδι για να περάσει το απόγευμα. Ίσως μόνο να με διακόψει το κινητό που θα χτυπήσει, μου ζητάνε να βγω έξω. Θα το σκεφτώ πολύ καλά πριν αποφασίσω να αφήσω την θαλπωρή του κρεβατιού και του υπολογιστή μου για να πάμε ένας θεός ξέρει που και κανείς δεν ξέρει αν θα είναι καλά, αν θα κρυώσουμε ή αν βαρεθούμε. Ακόμα και η παρέα είναι αμφίβολη, γιατί όταν βγαίνω έξω δεν μπορώ να γίνω invisible στα άτομα που δεν συμπαθώ και άρα θα πρέπει να είμαι ευχάριστη σε όλους.

Τέλος πάντων, ακόμα και να δεχτώ την πρόταση και να βγω ένα είναι το σίγουρο : Πώς δεν θα αργήσω να επιστρέψω στην σιγουριά του διαδικτύου, συν του ότι θα έχω καινούργιο φωτογραφικό υλικό να περάσω στο facebook για να δείξω σε όλους που πήγα, με ποιους και πόσο ωραία περάσαμε! Ειδικά όταν είναι κάποιες γιορτές, διακοπές ή αργίες (π.χ. αποκριές, Χριστούγεννα, αλλά και του αγίου Βαλεντίνου) είναι αδιανόητο να μην ενημερώσεις τους γύρω σου τι έκανες. Έτσι και να συναντηθούμε την επόμενη μέρα με συμφοιτητές δεν χρειάζεται καν να πούμε τα νέα μας, αφού τα έχουμε ήδη διαβάσει (και μάλιστα την ώρα που συνέβαιναν) στα διάφορα status στο facebook ή στο twitter, γλυτώνοντας έτσι τις πολλές κουβέντες.

Και σε μια άτυχη περίπτωση, όπως ας πούμε να χαλάσει ο υπολογιστής, ευτυχώς υπάρχουν τα εργαστήρια στη σχολή ή οι φίλοι με δικό τους internet στο σπίτι. Έτσι και ενώ θα έπρεπε στο εργαστήριο να κάνει κανείς αυτές τις βαρετές εργασίες που έχουμε συνήθως, είναι μια ευκαιρία να ξαναέρθει σε επαφή με τον έξω κόσμο. Τότε, ακόμα και οι επισκέψεις αποκτούν άλλο νόημα, αφού πάντα ξεκινάνε με την φράση «Να δω λίγο τα e-mail μου;». Αλλά ας μην συζητάμε άλλο αυτή την περίπτωση και το γρουσουζεύουμε (όχι τίποτα άλλο, αλλά με περιμένουν και τόσα πράγματα να κάνω!).

Πάνω κάτω αυτή είναι μια τυπική μέρα και μιας και πήγε αργά και έχω ακόμα e-mails αναπάντητα και πολύ πρωινό μάθημα το πρωί, θα σας αφήσω και… όταν με ξαναπετύχετε online μη διστάσετε να μου στείλετε καμιά λέξη!