7/11/12

Το βαλς των χαμένων ονείρων


Δεν ξέρω αν μου λείπει αυτή η πόλη, οι μακριές βόλτες μου σ' αυτήν ή το πως ένιωθα κάθε φορά που  ήμουν εκεί. Όλα έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ που θα μπορούσαν να ανήκουν σε άλλη εποχή, ή ακόμα καλύτερα σε άλλη ζωή. Σε εκείνη τη ζωή το ακούγαμε παρέα και μας ήταν αρκετό, σε αυτή το ακούω μόνη μου κι είναι η μόνη φορά που δεν σε νοσταλγώ. Χαίρομαι για όσα περάσαμε παρέα και δε με νοιάζει αν ζούσα στο δικό μου κόσμο, ούτε αν ποτέ ανταποκρίθηκες στο κάλεσμά μου. Τώρα νιώθω πιο πλούσιος και ώριμος άνθρωπος, νιώθω έτοιμη να ζήσω και να αγαπήσω με πάθος κι όλα αυτά γιατί ξέρω ότι μπορώ  να δοθώ ψυχή τε και σώματι κι ας πληγώνομαι τις περισσότερες φορές. Όσο πιο πολύ τρώω τα μούτρα μου, τόσο πιο πολύ θέλω να ζήσω, να γευτώ εμπειρίες. Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα του έρωτα.

19/8/12

Αγαπώ πιο πολύ την απουσία σου


Αγαπώ  πιο πολύ την απουσία σου
Τον τρόπο που ξυπνάς στη μέση της ημέρας
Είναι κάτι στον τρόπο που χαζεύεις στην τηλεόραση
Μόνος σου που ταυτίζεται με τα μάτια μου

Αγαπώ πιο πολύ την απουσία σου
Τον τρόπο που διαλέγεις τις σιωπές σου
Κατά κάποιο τρόπο πιο δυνατές από κάθε λέξη
Που κάποτε μοιράστηκες μαζί μου

Κι όμως όλα τα λόγια που θα ήθελα να ξεστομίσεις
Και μου δείχνεις με τον δικό σου τρόπο
Στοιχειώνουν κάθε μου σκέψη, γιατί
Στη φαντασία μου αγαπώ πιο πολύ την παρουσία σου!

5/4/12

Chopin, Nocturne no.20 in C sharp minor

video

Πώς μπορεί ένα νυχτερινό να αποτυπώνει την ιστορία μιας σχέσης, από την αρχή μέχρι το τέλος της; Για την ακρίβεια, την συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου που συνδέεται με κάποιο άλλο σε μια τυπική ερωτική σχέση, που ως επί το πλείστον αποτυγχάνει. Αυτό το νυχτερινό, λοιπόν, με έναν δικό του τρόπο μας αφηγείται (καλύτερα και από ένα μυθιστόρημα θα έλεγα) μια τέτοια ιστορία. Για να γίνει κατανοητός όμως αυτός ο παραλληλισμός θα πρέπει να γίνει μια προσεκτικότερη ακρόαση του κομματιού με κάποιες μικρές παρατηρήσεις. Σε πρώτη φάση, ακουστικά ξεχωρίζουν τα κεφάλαια της ιστορίας. Η διάθεση και οι χρωματισμοί της μουσικής δεν είναι σε όλο το κομμάτι ίδιοι. Τα πρώτα μέτρα όντας στην αρχή μας ορίζουν την τονικότητά μας, το άτομο, με άλλα λόγια το άτομο στην ολότητα του. Αφού έχει προηγηθεί λοιπόν ο ορισμός του ατόμου, το πεδίο είναι ελεύθερο για να ξεκινήσει η ιστορία να αναπτύσσεται. Ξεκινάμε με το κυρίως θέμα του κομματιού, την αρχή και το τέλος του. Μελαγχολία, μοναξιά και αναζήτηση, για να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι. Όμως η ζωή δεν είναι τόσο μονότονη και μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου έχουμε αρκετά σκιρτήματα-ποικίλματα. Αφού έχει οριστεί πλέον το άτομο και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται, το κομμάτι αλλάζει. Γίνεται πιο ανάλαφρο και κατά έναν τρόπο πιο ξέγνοιαστο. Έχει έρθει η στιγμή να καλωσορίσουμε τον έρωτα στο προσκήνιο και μια περίοδο χάριτος. Το τέμπο γίνεται ελαφρώς πιο γρήγορο, ώσπου φτάνουμε στο πιο «παιχνιδιάρικο» σημείο του κομματιού. Όμως σιγά σιγά αυτό το παιχνίδι γίνεται κουραστικό και έχουμε μείωση της έντασης, αλλά και της ταχύτητας, ώσπου κι αυτό το κεφάλαιο αργοσβήνει. Τότε είναι που το άτομο μας ξανασκέφτεται τον εαυτό του πριν από αυτή την ιστορία και υποψίες θυμού εισέρχονται. Ο θυμός αυξάνεται, η προδοσία είναι αναπόφευκτη , ώσπου φτάνουμε στο σημείο όπου όλη η εικόνα της σχέσης και του άλλου ατόμου καταρρέουν. Αυτό δημιουργεί ένα κενό και μια σύγχυση, που στο τέλος τον επαναφέρει στην αρχική του κατάσταση και στην μελαγχολία, ίσως λίγο πιο αλλαγμένο και αποδιοργανωμένο από την αρχή. Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κλείνει ο κύκλος μίας ολόκληρης σχέσης.

9/3/12

Εξομολόγηση μπροστά από έναν καθρέφτη

Πώς γίνεται μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ότι πίστευα μέχρι χθες να είναι απλά ένα κομμάτι από κάποια που κάποτε γνώριζα; Πώς γίνεται όλη αυτή η απογοήτευση να με κάνει να νιώθω πως αντί για καρδιά πλέον έχω ένα κομμάτι πάγου; Αυτή τη μορφή μπροστά μου την γνωρίζω. Είναι τα ίδια μάτια, τα ίδια χείλη, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που γνωρίζω τόσο καλά όλα αυτά τα χρόνια κι όμως κάτι έχει αλλάξει σε αυτά. Δεν μπορεί όμως όλα να έχουν χαθεί, η σπίθα για ζωή είναι κάπου εκεί κρυμμένη καλά και κάποια στιγμή θα ξαναβγεί στην επιφάνεια. Μέχρι τότε όμως δεν μου μένει τίποτα άλλο παρά να κάθομαι και να παρατηρώ αυτό το πρόσωπο να αλλάζει, να γίνεται πιο κυνικό από ποτέ. Κάποτε πίστευε στους ανθρώπους, τώρα είναι μόνο ένα κομμάτι της απογοήτευσης. Κάποτε πίστευε στην ειλικρίνεια, αλλά τώρα δυσκολεύεται να την βρει γύρω του. Μήπως και αυτό δεν είναι ειλικρινές; Μήπως απλά αυτό το είδωλο προσπαθεί να με ξεγελάσει, ότι δεν είναι πληγωμένο, μα ότι απλά έχει αλλάξει κι έχει μεγαλώσει; Δεν ξέρω αν με τα χρόνια έρχεται σοφία, πάντως όσος καιρός κι αν περάσει νιώθω πως θα κάνω ξανά και ξανά τα ίδια λάθη. Δεν γίνεται να απορρίψεις έτσι απλά ό,τι πίστευες μέχρι τώρα κι ας όλο αυτό το οικοδόμημα έχει απλά καταρρεύσει, σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα στον αέρα. Το ξέρω ότι είναι λάθος, το ξέρω ότι μετά θα το μετανιώσω και ότι στο τέλος θα βρέχω το μαξιλάρι μου, που πισωγυρίζω σε ό,τι είναι πλέον παρελθόν για μένα. Η ανάμνηση όμως των ευτυχισμένων στιγμών το κάνει να φαίνεται ακόμα πιο γοητευτικό κι ας ξέρεις ότι αυτά τα δύο ίδια άτομα από το παρελθόν στο παρόν, δεν θα μπορούν ποτέ να είναι το ίδιο ευτυχισμένα μαζί. Ίδια; Αυτή είναι μια καλή ερώτηση Μπορεί να μείνει κανείς ίδιος μετά από μια τέτοια ιστορία; Κι αν οι αλλαγές είναι τέτοιες που πλέον το ένα άτομο για το άλλο έχει γίνει τελείως ξένο; Κι αν έχει γίνει ξένο σε τέτοιο βαθμό που σε κάνει να απορείς τι ήταν αυτό που σας είχε δέσει εξ’ αρχής; Τότε τι; Μετανιώνεις για το παρελθόν ή το μετατρέπεις σε ένα δημιούργημα της φαντασίας σου, που απλά ποτέ δεν υπήρξε πουθενά άλλου πέρα από τον μικρόκοσμο σου; Κι όμως, αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα βρισκόσουν τώρα σε αυτό το σημείο. Δεν θα είχες μάθει από τα λάθη σου, όπως συνηθίζει να λέει ο κόσμος σε τέτοιες περιπτώσεις. Πώς γίνεται να μάθεις από τα λάθη σου όμως, όταν το μόνο σίγουρο είναι πως με την πρώτη ευκαιρία θα τα επαναλάβεις κι ας βλέπεις ή ξέρεις εκ των προτέρων την έκβαση; Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που πάντα ελπίζει και αυτή η ελπίδα είναι που δεν τον αφήνει να μάθει από τα λάθη του. Λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με την ιστορία : ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ! Η αλήθεια είναι πάντα σκληρή και εμείς ποτέ τόσο δυνατοί, ώστε να την δεχτούμε αλώβητοι, το θέμα είναι μετά πως μαθαίνουμε να διαχειριστούμε αυτό τον πόνο. Και για μένα αυτή ακριβώς η διαχείριση είναι η ουσία της σοφίας.