9/3/12

Εξομολόγηση μπροστά από έναν καθρέφτη

Πώς γίνεται μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ότι πίστευα μέχρι χθες να είναι απλά ένα κομμάτι από κάποια που κάποτε γνώριζα; Πώς γίνεται όλη αυτή η απογοήτευση να με κάνει να νιώθω πως αντί για καρδιά πλέον έχω ένα κομμάτι πάγου; Αυτή τη μορφή μπροστά μου την γνωρίζω. Είναι τα ίδια μάτια, τα ίδια χείλη, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που γνωρίζω τόσο καλά όλα αυτά τα χρόνια κι όμως κάτι έχει αλλάξει σε αυτά. Δεν μπορεί όμως όλα να έχουν χαθεί, η σπίθα για ζωή είναι κάπου εκεί κρυμμένη καλά και κάποια στιγμή θα ξαναβγεί στην επιφάνεια. Μέχρι τότε όμως δεν μου μένει τίποτα άλλο παρά να κάθομαι και να παρατηρώ αυτό το πρόσωπο να αλλάζει, να γίνεται πιο κυνικό από ποτέ. Κάποτε πίστευε στους ανθρώπους, τώρα είναι μόνο ένα κομμάτι της απογοήτευσης. Κάποτε πίστευε στην ειλικρίνεια, αλλά τώρα δυσκολεύεται να την βρει γύρω του. Μήπως και αυτό δεν είναι ειλικρινές; Μήπως απλά αυτό το είδωλο προσπαθεί να με ξεγελάσει, ότι δεν είναι πληγωμένο, μα ότι απλά έχει αλλάξει κι έχει μεγαλώσει; Δεν ξέρω αν με τα χρόνια έρχεται σοφία, πάντως όσος καιρός κι αν περάσει νιώθω πως θα κάνω ξανά και ξανά τα ίδια λάθη. Δεν γίνεται να απορρίψεις έτσι απλά ό,τι πίστευες μέχρι τώρα κι ας όλο αυτό το οικοδόμημα έχει απλά καταρρεύσει, σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα στον αέρα. Το ξέρω ότι είναι λάθος, το ξέρω ότι μετά θα το μετανιώσω και ότι στο τέλος θα βρέχω το μαξιλάρι μου, που πισωγυρίζω σε ό,τι είναι πλέον παρελθόν για μένα. Η ανάμνηση όμως των ευτυχισμένων στιγμών το κάνει να φαίνεται ακόμα πιο γοητευτικό κι ας ξέρεις ότι αυτά τα δύο ίδια άτομα από το παρελθόν στο παρόν, δεν θα μπορούν ποτέ να είναι το ίδιο ευτυχισμένα μαζί. Ίδια; Αυτή είναι μια καλή ερώτηση Μπορεί να μείνει κανείς ίδιος μετά από μια τέτοια ιστορία; Κι αν οι αλλαγές είναι τέτοιες που πλέον το ένα άτομο για το άλλο έχει γίνει τελείως ξένο; Κι αν έχει γίνει ξένο σε τέτοιο βαθμό που σε κάνει να απορείς τι ήταν αυτό που σας είχε δέσει εξ’ αρχής; Τότε τι; Μετανιώνεις για το παρελθόν ή το μετατρέπεις σε ένα δημιούργημα της φαντασίας σου, που απλά ποτέ δεν υπήρξε πουθενά άλλου πέρα από τον μικρόκοσμο σου; Κι όμως, αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα βρισκόσουν τώρα σε αυτό το σημείο. Δεν θα είχες μάθει από τα λάθη σου, όπως συνηθίζει να λέει ο κόσμος σε τέτοιες περιπτώσεις. Πώς γίνεται να μάθεις από τα λάθη σου όμως, όταν το μόνο σίγουρο είναι πως με την πρώτη ευκαιρία θα τα επαναλάβεις κι ας βλέπεις ή ξέρεις εκ των προτέρων την έκβαση; Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που πάντα ελπίζει και αυτή η ελπίδα είναι που δεν τον αφήνει να μάθει από τα λάθη του. Λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με την ιστορία : ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ! Η αλήθεια είναι πάντα σκληρή και εμείς ποτέ τόσο δυνατοί, ώστε να την δεχτούμε αλώβητοι, το θέμα είναι μετά πως μαθαίνουμε να διαχειριστούμε αυτό τον πόνο. Και για μένα αυτή ακριβώς η διαχείριση είναι η ουσία της σοφίας.

4 σχόλια:

  1. Σκέφτομαι ακριβώς τα ίδια..σε λίγο καιρό θα τα έχω ξεχάσει...αλλα ξέρω πως θα κάνω το ίδιο λάθος...και πάντα θα κάνω ένα βήμα μπροστά..κ ένα πίσω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι αν κάνεις βήματα μπρος-πίσω τότε σίγουρα έχεις ξεχάσει; Τουλάχιστον έτσι νομίζεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπάρχουν οι καλές και οι κακές αναμνήσεις.Πρέπει πάντα να τις ζυγίζεις για να βρείς τι αξίζει και τί όχι.Και πρέπει πάντα να παίρνεις ένα μάθημα.Αλλιώς θα κάνεις πάντα το ίδιο λάθος,κάτι που δείχνει οτι ξεχνάς ή ότι δεν μαθαίνεις.Όταν κάνεις ένα βήμα πίσω,κάνεις ένα νέο λάθος,όχι τα ίδια.Η αντιμετώπιση σε πάει ένα βήμα μπροστά.Τα λάθη είναι αμέτρητα όμως.Γι'αυτό η ζώη ειναι μπρός-πίσω.Ups and downs.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στην θεωρία είναι καλά...αλλά το μυαλό έχει μια τάση είτε να ωραιοποιεί τα πράγματα είτε να επικεντρώνεται μόνο στα αρνητικά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή