7/11/12

Το βαλς των χαμένων ονείρων


Δεν ξέρω αν μου λείπει αυτή η πόλη, οι μακριές βόλτες μου σ' αυτήν ή το πως ένιωθα κάθε φορά που  ήμουν εκεί. Όλα έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ που θα μπορούσαν να ανήκουν σε άλλη εποχή, ή ακόμα καλύτερα σε άλλη ζωή. Σε εκείνη τη ζωή το ακούγαμε παρέα και μας ήταν αρκετό, σε αυτή το ακούω μόνη μου κι είναι η μόνη φορά που δεν σε νοσταλγώ. Χαίρομαι για όσα περάσαμε παρέα και δε με νοιάζει αν ζούσα στο δικό μου κόσμο, ούτε αν ποτέ ανταποκρίθηκες στο κάλεσμά μου. Τώρα νιώθω πιο πλούσιος και ώριμος άνθρωπος, νιώθω έτοιμη να ζήσω και να αγαπήσω με πάθος κι όλα αυτά γιατί ξέρω ότι μπορώ  να δοθώ ψυχή τε και σώματι κι ας πληγώνομαι τις περισσότερες φορές. Όσο πιο πολύ τρώω τα μούτρα μου, τόσο πιο πολύ θέλω να ζήσω, να γευτώ εμπειρίες. Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα του έρωτα.