24/12/14

Καινούργιο Blog: The Reading Armchair

Μεταφερθήκαμε σε καινούργιο ιστοχώρο. Πρόκειται για ένα blog με θέμα τα βιβλία και πολλές μηνιαίες προκλήσεις, για να γίνει το διάβασμα πιο ενδιαφέρον. 

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να το επισκεφτεί στην διεύθυνση:

30/7/13

Photoblog


Follow me on my Photoblog

7/11/12

Το βαλς των χαμένων ονείρων


Δεν ξέρω αν μου λείπει αυτή η πόλη, οι μακριές βόλτες μου σ' αυτήν ή το πως ένιωθα κάθε φορά που  ήμουν εκεί. Όλα έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ που θα μπορούσαν να ανήκουν σε άλλη εποχή, ή ακόμα καλύτερα σε άλλη ζωή. Σε εκείνη τη ζωή το ακούγαμε παρέα και μας ήταν αρκετό, σε αυτή το ακούω μόνη μου κι είναι η μόνη φορά που δεν σε νοσταλγώ. Χαίρομαι για όσα περάσαμε παρέα και δε με νοιάζει αν ζούσα στο δικό μου κόσμο, ούτε αν ποτέ ανταποκρίθηκες στο κάλεσμά μου. Τώρα νιώθω πιο πλούσιος και ώριμος άνθρωπος, νιώθω έτοιμη να ζήσω και να αγαπήσω με πάθος κι όλα αυτά γιατί ξέρω ότι μπορώ  να δοθώ ψυχή τε και σώματι κι ας πληγώνομαι τις περισσότερες φορές. Όσο πιο πολύ τρώω τα μούτρα μου, τόσο πιο πολύ θέλω να ζήσω, να γευτώ εμπειρίες. Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα του έρωτα.

19/8/12

Αγαπώ πιο πολύ την απουσία σου


Αγαπώ  πιο πολύ την απουσία σου
Τον τρόπο που ξυπνάς στη μέση της ημέρας
Είναι κάτι στον τρόπο που χαζεύεις στην τηλεόραση
Μόνος σου που ταυτίζεται με τα μάτια μου

Αγαπώ πιο πολύ την απουσία σου
Τον τρόπο που διαλέγεις τις σιωπές σου
Κατά κάποιο τρόπο πιο δυνατές από κάθε λέξη
Που κάποτε μοιράστηκες μαζί μου

Κι όμως όλα τα λόγια που θα ήθελα να ξεστομίσεις
Και μου δείχνεις με τον δικό σου τρόπο
Στοιχειώνουν κάθε μου σκέψη, γιατί
Στη φαντασία μου αγαπώ πιο πολύ την παρουσία σου!

5/4/12

Chopin, Nocturne no.20 in C sharp minor

video

Πώς μπορεί ένα νυχτερινό να αποτυπώνει την ιστορία μιας σχέσης, από την αρχή μέχρι το τέλος της; Για την ακρίβεια, την συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου που συνδέεται με κάποιο άλλο σε μια τυπική ερωτική σχέση, που ως επί το πλείστον αποτυγχάνει. Αυτό το νυχτερινό, λοιπόν, με έναν δικό του τρόπο μας αφηγείται (καλύτερα και από ένα μυθιστόρημα θα έλεγα) μια τέτοια ιστορία. Για να γίνει κατανοητός όμως αυτός ο παραλληλισμός θα πρέπει να γίνει μια προσεκτικότερη ακρόαση του κομματιού με κάποιες μικρές παρατηρήσεις. Σε πρώτη φάση, ακουστικά ξεχωρίζουν τα κεφάλαια της ιστορίας. Η διάθεση και οι χρωματισμοί της μουσικής δεν είναι σε όλο το κομμάτι ίδιοι. Τα πρώτα μέτρα όντας στην αρχή μας ορίζουν την τονικότητά μας, το άτομο, με άλλα λόγια το άτομο στην ολότητα του. Αφού έχει προηγηθεί λοιπόν ο ορισμός του ατόμου, το πεδίο είναι ελεύθερο για να ξεκινήσει η ιστορία να αναπτύσσεται. Ξεκινάμε με το κυρίως θέμα του κομματιού, την αρχή και το τέλος του. Μελαγχολία, μοναξιά και αναζήτηση, για να είμαστε και πιο συγκεκριμένοι. Όμως η ζωή δεν είναι τόσο μονότονη και μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου έχουμε αρκετά σκιρτήματα-ποικίλματα. Αφού έχει οριστεί πλέον το άτομο και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται, το κομμάτι αλλάζει. Γίνεται πιο ανάλαφρο και κατά έναν τρόπο πιο ξέγνοιαστο. Έχει έρθει η στιγμή να καλωσορίσουμε τον έρωτα στο προσκήνιο και μια περίοδο χάριτος. Το τέμπο γίνεται ελαφρώς πιο γρήγορο, ώσπου φτάνουμε στο πιο «παιχνιδιάρικο» σημείο του κομματιού. Όμως σιγά σιγά αυτό το παιχνίδι γίνεται κουραστικό και έχουμε μείωση της έντασης, αλλά και της ταχύτητας, ώσπου κι αυτό το κεφάλαιο αργοσβήνει. Τότε είναι που το άτομο μας ξανασκέφτεται τον εαυτό του πριν από αυτή την ιστορία και υποψίες θυμού εισέρχονται. Ο θυμός αυξάνεται, η προδοσία είναι αναπόφευκτη , ώσπου φτάνουμε στο σημείο όπου όλη η εικόνα της σχέσης και του άλλου ατόμου καταρρέουν. Αυτό δημιουργεί ένα κενό και μια σύγχυση, που στο τέλος τον επαναφέρει στην αρχική του κατάσταση και στην μελαγχολία, ίσως λίγο πιο αλλαγμένο και αποδιοργανωμένο από την αρχή. Και αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κλείνει ο κύκλος μίας ολόκληρης σχέσης.

9/3/12

Εξομολόγηση μπροστά από έναν καθρέφτη

Πώς γίνεται μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ότι πίστευα μέχρι χθες να είναι απλά ένα κομμάτι από κάποια που κάποτε γνώριζα; Πώς γίνεται όλη αυτή η απογοήτευση να με κάνει να νιώθω πως αντί για καρδιά πλέον έχω ένα κομμάτι πάγου; Αυτή τη μορφή μπροστά μου την γνωρίζω. Είναι τα ίδια μάτια, τα ίδια χείλη, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που γνωρίζω τόσο καλά όλα αυτά τα χρόνια κι όμως κάτι έχει αλλάξει σε αυτά. Δεν μπορεί όμως όλα να έχουν χαθεί, η σπίθα για ζωή είναι κάπου εκεί κρυμμένη καλά και κάποια στιγμή θα ξαναβγεί στην επιφάνεια. Μέχρι τότε όμως δεν μου μένει τίποτα άλλο παρά να κάθομαι και να παρατηρώ αυτό το πρόσωπο να αλλάζει, να γίνεται πιο κυνικό από ποτέ. Κάποτε πίστευε στους ανθρώπους, τώρα είναι μόνο ένα κομμάτι της απογοήτευσης. Κάποτε πίστευε στην ειλικρίνεια, αλλά τώρα δυσκολεύεται να την βρει γύρω του. Μήπως και αυτό δεν είναι ειλικρινές; Μήπως απλά αυτό το είδωλο προσπαθεί να με ξεγελάσει, ότι δεν είναι πληγωμένο, μα ότι απλά έχει αλλάξει κι έχει μεγαλώσει; Δεν ξέρω αν με τα χρόνια έρχεται σοφία, πάντως όσος καιρός κι αν περάσει νιώθω πως θα κάνω ξανά και ξανά τα ίδια λάθη. Δεν γίνεται να απορρίψεις έτσι απλά ό,τι πίστευες μέχρι τώρα κι ας όλο αυτό το οικοδόμημα έχει απλά καταρρεύσει, σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα στον αέρα. Το ξέρω ότι είναι λάθος, το ξέρω ότι μετά θα το μετανιώσω και ότι στο τέλος θα βρέχω το μαξιλάρι μου, που πισωγυρίζω σε ό,τι είναι πλέον παρελθόν για μένα. Η ανάμνηση όμως των ευτυχισμένων στιγμών το κάνει να φαίνεται ακόμα πιο γοητευτικό κι ας ξέρεις ότι αυτά τα δύο ίδια άτομα από το παρελθόν στο παρόν, δεν θα μπορούν ποτέ να είναι το ίδιο ευτυχισμένα μαζί. Ίδια; Αυτή είναι μια καλή ερώτηση Μπορεί να μείνει κανείς ίδιος μετά από μια τέτοια ιστορία; Κι αν οι αλλαγές είναι τέτοιες που πλέον το ένα άτομο για το άλλο έχει γίνει τελείως ξένο; Κι αν έχει γίνει ξένο σε τέτοιο βαθμό που σε κάνει να απορείς τι ήταν αυτό που σας είχε δέσει εξ’ αρχής; Τότε τι; Μετανιώνεις για το παρελθόν ή το μετατρέπεις σε ένα δημιούργημα της φαντασίας σου, που απλά ποτέ δεν υπήρξε πουθενά άλλου πέρα από τον μικρόκοσμο σου; Κι όμως, αν δεν υπήρχε αυτό δεν θα βρισκόσουν τώρα σε αυτό το σημείο. Δεν θα είχες μάθει από τα λάθη σου, όπως συνηθίζει να λέει ο κόσμος σε τέτοιες περιπτώσεις. Πώς γίνεται να μάθεις από τα λάθη σου όμως, όταν το μόνο σίγουρο είναι πως με την πρώτη ευκαιρία θα τα επαναλάβεις κι ας βλέπεις ή ξέρεις εκ των προτέρων την έκβαση; Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που πάντα ελπίζει και αυτή η ελπίδα είναι που δεν τον αφήνει να μάθει από τα λάθη του. Λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο με την ιστορία : ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ! Η αλήθεια είναι πάντα σκληρή και εμείς ποτέ τόσο δυνατοί, ώστε να την δεχτούμε αλώβητοι, το θέμα είναι μετά πως μαθαίνουμε να διαχειριστούμε αυτό τον πόνο. Και για μένα αυτή ακριβώς η διαχείριση είναι η ουσία της σοφίας.

16/11/11

Μια μέρα από τη ζωή του ηλεκτρονικού μου εαυτού

«Καλημέρα, ακόμα δεν έχω πιει καφέ» είναι οι πρώτες μου λέξεις στο msn ή στο facebook, ενώ την ίδια στιγμή ένα πολύ εξυπηρετικό παραθυράκι πετάγεται και με ενημερώνει πως όσο ήμουν αποσυνδεδεμένη το inbox μου είχε γεμίσει από μηνύματα που θέλουν άμεση απάντηση. Αχ, αν είχα αργήσει να πάω μια ωρίτσα παραπάνω για ύπνο δεν θα την είχα όλη αυτή τη δουλειά πρωί-πρωί. Αλλά τι να κάνω, ότι έγινε, έγινε και πρέπει να απαντήσω. Μα πριν προλάβω να γράψω μια δικαιολογία για την αργοπορία μου, πετάγεται μπροστά μου το παράθυρο του chat. Να πάρει, πάλι ξέχασα να το κλείσω! Έτσι πιάνω την κουβέντα και δεν σηκώνω μάτι μέχρι ένα ρολόι να με ενημερώσει πως με το ζόρι προλαβαίνω το λεωφορείο για να πάω στη σχολή.

Μέσα στις βαρετές ώρες του μαθήματος, ευτυχώς που υπάρχουν και τα κινητά! Είναι η ώρα του Twitter, πρέπει να ενημερώσω ποιο μάθημα κάνω, ποιοι ήρθανε κλπ κλπ (που ξέρεις; Μπορεί να υπάρχουν κάπου ενδιαφερόμενοι!).

Με τα πολλά έρχεται η ώρα που μπαίνω στο σπίτι. Μαζεύω την κούπα από το κομοδίνο με τον πρωινό μου καφέ που ακόμα στέκεται ανέγγιχτος μέσα της και βέβαια πλέον δεν πίνεται αφού έχει κρυώσει. Όμως αυτό δεν με στενοχωρεί καθόλου, αφού έχει έρθει η ώρα για την ψυχαγωγία μου. Όλο και κάποιον φίλο μου θα πετύχω μέσα σε κανένα διαδικτυακό παιχνίδι για να περάσει το απόγευμα. Ίσως μόνο να με διακόψει το κινητό που θα χτυπήσει, μου ζητάνε να βγω έξω. Θα το σκεφτώ πολύ καλά πριν αποφασίσω να αφήσω την θαλπωρή του κρεβατιού και του υπολογιστή μου για να πάμε ένας θεός ξέρει που και κανείς δεν ξέρει αν θα είναι καλά, αν θα κρυώσουμε ή αν βαρεθούμε. Ακόμα και η παρέα είναι αμφίβολη, γιατί όταν βγαίνω έξω δεν μπορώ να γίνω invisible στα άτομα που δεν συμπαθώ και άρα θα πρέπει να είμαι ευχάριστη σε όλους.

Τέλος πάντων, ακόμα και να δεχτώ την πρόταση και να βγω ένα είναι το σίγουρο : Πώς δεν θα αργήσω να επιστρέψω στην σιγουριά του διαδικτύου, συν του ότι θα έχω καινούργιο φωτογραφικό υλικό να περάσω στο facebook για να δείξω σε όλους που πήγα, με ποιους και πόσο ωραία περάσαμε! Ειδικά όταν είναι κάποιες γιορτές, διακοπές ή αργίες (π.χ. αποκριές, Χριστούγεννα, αλλά και του αγίου Βαλεντίνου) είναι αδιανόητο να μην ενημερώσεις τους γύρω σου τι έκανες. Έτσι και να συναντηθούμε την επόμενη μέρα με συμφοιτητές δεν χρειάζεται καν να πούμε τα νέα μας, αφού τα έχουμε ήδη διαβάσει (και μάλιστα την ώρα που συνέβαιναν) στα διάφορα status στο facebook ή στο twitter, γλυτώνοντας έτσι τις πολλές κουβέντες.

Και σε μια άτυχη περίπτωση, όπως ας πούμε να χαλάσει ο υπολογιστής, ευτυχώς υπάρχουν τα εργαστήρια στη σχολή ή οι φίλοι με δικό τους internet στο σπίτι. Έτσι και ενώ θα έπρεπε στο εργαστήριο να κάνει κανείς αυτές τις βαρετές εργασίες που έχουμε συνήθως, είναι μια ευκαιρία να ξαναέρθει σε επαφή με τον έξω κόσμο. Τότε, ακόμα και οι επισκέψεις αποκτούν άλλο νόημα, αφού πάντα ξεκινάνε με την φράση «Να δω λίγο τα e-mail μου;». Αλλά ας μην συζητάμε άλλο αυτή την περίπτωση και το γρουσουζεύουμε (όχι τίποτα άλλο, αλλά με περιμένουν και τόσα πράγματα να κάνω!).

Πάνω κάτω αυτή είναι μια τυπική μέρα και μιας και πήγε αργά και έχω ακόμα e-mails αναπάντητα και πολύ πρωινό μάθημα το πρωί, θα σας αφήσω και… όταν με ξαναπετύχετε online μη διστάσετε να μου στείλετε καμιά λέξη!

16/3/11

ξ..έφυγε ο Νικόλας Άσιμος αλλά προσωρινά (από τον Μανώλη Ρασούλη)

Ένας σεισμός και φύγαμε κι άντε να δεις πού πήγαμε।Δεν άντεξε να ζει ή άντεξε να πεθάνει; Μας έλεγε να τον ξεχάσουμε.Το λεγε πράγματι να τον ξεχάσουμε ή να τον θυμόμαστε πιο πολύ; Ήταν Άσιμος κι όταν άρχισε να γίνεται διάσημος δεν τ' άντεξε; Τραγουδούσε: είμαστε τρομοκράτες. Τρομοκράτες ή τρομοκρατημένοι; Ευαίσθητα παιδιά μπροστά στον κύκλωπα σύστημα. Μάλλον μπροστά στο φόβο της ελευθερίας. Γιατί το σύστημα φταίει 50 τοις εκατό. Ο καθένας για τη μοίρα του φταίει άλλα πενήντα. Το σύστημα ή θα σε προσαρμόσει ή θα σε σκοτώσει ή θα σε αυτοκτονήσει. Φέρνουμε μέσα μας ένα σύστημα σκέψης, πράξης, ευθύνης. Εμείς φτιάχνουμε το σύστημα εμείς το χαλάμε, εμείς τρέφουμε τις ψευδαισθήσεις και τους λαβύρινθους. Έναν αυτόχειρα μπορείς να τον πεις έξυπνο κι ευαίσθητο ή κουτό και ηττημένο. Στην κόψη του ξυραφιού. Όπως ήταν κι ο Άσιμος.Έκανε πλην τη ζωή του κι έκανε συν το κάρμα του. Θα ξανάρθει ο Νικόλας. Ξέφυγε προσωρινά. Δεν τελείωσε η αποστολή του επί της γης. Τον φαντάζομαι τώρα στα Εξάρχεια τ' ουρανού ακόμη στην τσίτα ν' ασχολείται με τη βαβούρα. Ο φίλος μου και φίλος του Γιώργος Γαβαλάς, όταν το 'μαθε ήμασταν στο στούντιο για τα τραγούδια του ΟΦΗ, στεναχωρήθηκε πραγματικά. Δεν ξέρω τι να κάνω μου λέει. Να κλάψω; Ήταν δική του επιλογή. Κι όχι καλή. Φαντάζεσαι το Βούδα με μια καραμπίνα να αυτοκτονεί; Ο 'Ασιμος ήταν ποιητής του χάπενινγκ. Όμως πέρασε το όριο και μπήκε στο κανάλι του ενθέτου.

Ο τραυματισμένος του εγωισμός άνθισε, άνοιξε σαν αλεξίπτωτο και του'δωσε την εντύπωση ότι μπορεί να προσγειωθεί στην ποδιά του Θεού κι εύκολα. Ήθελε να 'ναι αρχηγός σ' αυτό το πανηγύρι όπως άλλωστε κι ο Σαββόπουλος. Ο ένας αυτοκτόνησε αλλιώς κι ο άλλος αλλιώς. Με τον Άσιμο είχαμε παράξενη σχέση. Τον ήξερα από το 76. Από το Σούσουρο. Όταν έβγαλα το ΑΥΓΟ και πρότεινα τις αντιλήψεις μου τον συνάντησα και μου φάνηκε πειραγμένος. Έκανε πως τον ενοχλούσε το μενταγιόν του Ράζνις που φορούσα. Με παρότρυνε να το βγάλω. Για να μ' ελευθερώσει όπως είπε. Μπα,για να βγάλω το δικό του. Κι επειδή δεν το'κανα, υπέφερε. Μια μέρα με συνάντησε και κρατούσε μαγκούρα. Στριφογύριζε τριγύρω μου κι έλεγε διάφορα. Για μια στιγμή νόμισα ότι θα μου άνοιγε το κεφάλι. Προσπάθησα να επικοινωνώ μέσα του με την παιδικότητα του και να του λέω πως τον συμπαθώ αφού είναι κι ένα πληγωμένο παιδί. Μόλις είδα ότι έκανε δίσκο με τη "Μίνως" κι ότι του 'παιρναν συνεντεύξεις με διπλές σελλίδες είπα: Άσιμε την έχεις βάψει. Δεν μπορείς να 'σαι και άουτ και ιν σα να 'σαι υπεράνω. Δεν είσαι Ράζνις. Είσαι ποιητής με ερεθισμένο εγωισμό. Ο Μάτσας το ξέρει αυτό. Εσύ θα φύγεις ο Μάτσας θα μείνει. Μην υποκρίνεσαι το Δαβίδ. Είσαι το άλλο πρόσωπο του Γολιάθ. Έρχονται στιγμές που όλοι μονολογούμε: να ζει κανείς ή να μη ζει. Όλοι έχουμε σκεφτεί να του δίνουμε πριν την ώρα μας. Αλλά πού να πάμε; Ποιος μας δίνει γκαραντί ότι εκεί θα 'ναι καλύτερα; Αλλά και τι αξίζει το ζειν χωρίς το ευ ζειν;

Στην ερώτηση που μου 'κανες φίλε Νικόλα με το θάνατο σου σου απαντώ με ερώτηση. Πώς αλλιώς μπορώ να σου πω γεια;

απο τη σατυρική εφημερίδα το καλάμι,24 Μαρτίου 1988 και τη στήλη ΤΙΛΤ του Μανώλη Ρασούλη

26/2/11

Charles Bukowski-Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας(η κάθε είδους καλλιτέχνης)

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
αν δεν έρθει απρόσκλητο
απ’ την καρδιά
κι απ’ το μυαλό
κι από το στόμα
κι από τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη
του υπολογιστή σου
και την κοιτάζεις με τις ώρες
και γέρνεις σαν καμπούρης
πάνω από τη γραφομηχανή σου,
γυρεύοντας με κόπο
τις λέξεις που δεν έρχονται,
μην το κάνεις.
αν το κάνεις για τα λεφτά
ή
για τη δόξα,
άσ’ το καλύτερα.
αν το κάνεις
γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου,
μην το κάνεις.
αν κάθεσαι εκεί πέρα
και γράφεις
τα ίδια και τα ίδια,
μην το κάνεις.
αν ζορίζεσαι
όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε να μην το κάνεις.
αν προσπαθείς να γράψεις
όπως κάποιος άλλος,
ξέχνα το.
άσ’ το καλύτερα.

αν μπορείς να περιμένεις
να βγει από μέσα σου
μουγκρίζοντας,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει μ’ έναν βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.
αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις
στη γυναίκα,
στην γκόμενα
στον γκόμενο,
στους γονείς σου
ή σε οποιονδήποτε άλλο,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες,
μη γίνεις σαν τόσους και τόσους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μη γίνεις γελοίος, πληκτικός,
φαντασμένος, μην αφήσεις
την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

οι βιβλιοθήκες του κόσμου
έχουν τρελαθεί
στο χασμουρητό
με το σινάφι σου.
μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.
μην το κάνεις.
αν δεν πετάγεται απ’ την ψυχή σου
σαν πύραυλος,
άσ’ το καλύτερα.

κάν’ το μονάχα όταν νιώσεις
πως αν δεν το κάνεις
θα τρελαθείς,
θ’ αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις.
αλλιώς, μην το κάνεις.
αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος
σου καίει μέσα σου
τα σπλάχνα,
μην το κάνεις.

όταν στ’ αλήθεια έρθει η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα γίνει
από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται
ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.

άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.

δεν υπήρξε ποτέ

1/12/10

Πότε άραγε;

Πόσο θα ήθελα να γράψω
για ένα πανέμορφο τοπίο
για μια σπάνια ανταύγεια του ουρανού
για μια εξαίσια μελωδία
για ένα εκλεκτό συναίσθημα

Μα δεν μπορώ
ποτέ δεν μπόρεσα
τα ωραία λόγια
που τόσο λαχταρώ στο χαρτί
να αποτυπώσω
γίνονται θολές σκίες
και τρομακτικές κραύγιες
μέσα στο χάος
των μαυρων σκέψεων μου

Πότε θα μπορέσω;
πότε το χάος θα κοπάσει;
πότε θα ξεδιαλύνει η ομίχλη
που σκεπάζει την ύπαρξη μου;
πότε θα σταματήσουν
οι χτύποι της καρδιάς μου
με μακάβρια μελωδία να φαντάζουν;
πότε θα μπορέσώ να κοιτάξω
τους ανθρώπους στο πρόσωπο
παρά να αγναντεύω την σκιά τους;
Πότε άραγε;

26/11/10

Χωρίς Ρεύμα

Σήμερα το πρωί και πριν ακόμα καλά καλά προλάβω να πιω την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου κάτι παράξενο και ανήκουστο για την εποχή μας συνέβη. Το air condition σταμάτησε να λειτουργεί, η τηλεόραση έκλεισε, το ίδιο και το modem. Ναι, ήταν μια διακοπή ρεύματος. Αμέσως μετά από αυτό το γεγονός υπήρξε ο αναμενόμενος εκνευρισμός (μα καλά τί κάνουν και δεν έχουμε ρεύμα;;;;), αλλά αυτός γρήγορα μετατράπηκε σε πανικό... Μα δεν έχω δει τα e-mail μου και δεν μπορώ να δω ή να διαβάσω τις ειδήσεις! Μόνη μου παρηγοριά είναι ότι πρόλαβα να κάνω τον καφέ μου. Φαντάσου νασ είχα καθυστερήσει να σηκωθώ λίγο ακόμα;;;!!! Αυτό για μία εθισμένη στην καφεϊνη θα ήταν ένα πραγματικό πλήγμα. Όσο περνούσε η ώρα και το πρόβλημα συνέχιζε να υπάρχει η ανησυχία μου γινόταν όλο και πιο πραγματική. Κι αν δεν μπορούσε να λυθεί; Δεν θα μπορούσανα κάνω τίποτα!
Αν και πρωί, η μέρα ήταν βροχερή και γι' αυτό αναγκάστηκα να ανάψω κεριά για να βλέπω (το ομολογώ για πρώτη φορά) κι όχι επειδή ήθελα! Εφόσον όμως όλες μου οι επιλογές μου ήταν απαγορευμένες (ακόμα και το τηλέφωνο μιας και είναι ασύρματο) αποφάσισα να ξαπλώσω. Αλλά πού να με πάρει ο ύπνος με τόσες φρικιαστικές σκέψεις να κλωθογυρίζουν στο μυαλό μου; Κι αν από εδώ και πέρα πρέπει να πλένω τα ρούχα στο χέρι;;; Ευτυχώς ξέρω να φωτογραφίζω αναλογικά... Αλλά και πάλι, στους σκοτεινούς θαλάμους πώς θα λειτουργούν οι προντζέκτορες χωρίς ρεύμα; Και όσο το σκεφτόμουν τόσο και χειροτέρευε η κατάσταση... Σιγά σιγά συνειδητοποίησα ότι χωρίς ρέυμα πλεόν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Οι μπαταρίες από τα laptop και από τα κινητά γρήγορα θα εξαντλούνταν και τότε θα ήμασταν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Οργιάζουσα φαντασία μεν, αλλά σε μια τέτοια κατάσταση φαντάζει πολύ αληθινή. Εξάρτηση είναι η κατάλληλη λέξη που χαρακτηρίζει τη σχέση μας με το ρεύμα. Και ειδικά για εμάς που μεγαλώσαμε με αυτό και δεν μπορούμε να διανοηθούμε να ζήσουμε έστω και ένα μικρό χρονικά διάστημα χωρίς αυτό. Η έλλειψη του μάλλον νευρωτικούς μας κάνει. Μήπως παρα-είμαστε εξαρτημένοι;

Υ.Γ. Μόλις τελείωσα να γράφω αυτό το κείμενο είπα: "Ξέρεις τι θα 'ταν ωραίο; Να είχα internet να το έστελνα!"
Υ.Γ.2 Ελπίζω η ζωή να γυρίσει στο "φυσιολογικό" της σύντομα, αν και σε λίγες ώρες (μιας και είναι προγραμματισμένη διακοπή) θα μπορώ να ζήσω τα επιτεύγματα του ανθρώπου.

16/10/10

Οι Βρικόλακες στην Παράδοση

"The Vampire", Edvard Munch


Τα Βαμπίρ είναι τριγύρω μας. Και δεν εννοώ ότι υπάρχουν βαμπίρ, αλλά σειρές, ταινίες, βιβλία, ακόμα και παρωδίες. Μια γενικότερη τρέλα βρίσκεται παντού γύρω μας! Όμως ποιοι από εμάς γνωρίζουν πραγματικά από ποιες παραδόσεις προέρχονται αυτοί οι μύθοι; Από την αρχαιότητα και σε σχεδόν όλα τα μέρη του κόσμου εμφανίζονται μύθοι σχετικά με πλάσματα μεταφυσικά, που πίνουν αίμα και είναι κακόβουλα προς τους ζωντανούς ανθρώπους.

Η πρώτη αναφορά σε έναν τέτοιο «δαίμονα» ήταν από τους Πέρσες, με πλάσματα που να προσπαθούν να πιουν το αίμα νεαρών αντρών. Επίσης, στην περιοχή της Μεσοποταμίας, έχουμε την αναφορά σε ένα πλάσμα με το όνομα Lilitu, μία γυναίκα δαίμονα που πέρασε αργότερα και στην εβραϊκή παράδοση. Αυτή επιτιθόταν σε παιδιά και σε γυναίκες και σχετιζόταν με τα λιοντάρια, τις ερήμους, τις καταιγίδες και τις αρρώστιες. Ήταν σεξουαλικά επιθετική προς τους άντρες, αλλά δεν μπορούσαν να συνουσιαστούν φυσιολογικά.

Στην Ινδία δεν είναι μόνο οι δαίμονες που πίνουν ανθρώπινο αίμα, αλλά και οι θεότητες. Πιο συγκεκριμένα, η θεά Κάλι ήταν στενά συνδεδεμένη με σκελετούς και με αίμα. Ένα άλλο πλάσμα της ινδικής παράδοσης που έχει κάποια σχέση με τον βαμπιρισμό είναι το Vetala, το οποίο ήταν κάτι σαν φάντασμα που καταλάμβανε νεκρά σώματα σαν εργαλεία για να κινηθεί και ήταν πολύ εχθρικά προς τους ανθρώπους.


Στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά και στην Ρώμη, υπήρχαν αντίστοιχοι δαίμονες. Χαρακτηριστικές είναι η Έμπουσα και η Λάμια για τους Αρχαίους Έλληνες και η Στριξ, τόσο για αυτούς όσο και για τους Ρωμαίους. Η Έμπουσα ήταν ένα φάντασμα που το έστελνε η Εκάτη ως προάγγελο δυστυχιών και τρεφόταν με ανθρώπινες σάρκες. Η Λάμια καταβρόχθιζε και αυτή ανθρώπινες σάρκες, αλλά κυρίως παιδιά. Ο μύθος μας λέει πως ήταν βασίλισσα της Λιβύης και είχε σχέση με τον Δία, με τον οποίον είχαν κάνει πολλά παιδιά, τα οποία όμως τα σκότωσε όλα η Ήρα. Έτσι, η Λάμια από την στενοχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που έτρωγε παιδιά. Η Ήρα την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της όποτε ήθελε. Στριξ σημαίνει κουκουβάγια. Την αρχαιότητα αυτό το πτηνό θεωρούνταν κακός οιωνός, που τρεφόταν με ανθρώπινη σάρκα και αίμα.

Παρόμοια πλάσματα εμφανίζονται τόσο στην αρχαιότητα, όσο και αργότερα σε όλες τις ηπείρους. Στην Αφρική έχουμε τους asanbosam, adze και impundulu και στην Μαδαγασκάρη κάνουν λόγο για τον ramanga, που θεωρείται βαμπίρ που πίνει το αίμαι και τρώει τα νύχια από τα θύματά του. Στην Αμερική έχουμε τον Loogaroo, που πρέπει να προέρχεται από μία μίξη αντιλήψεων του γαλλικού και του αφρικανικού βουντού. Αλλά και στις περισσότερες χώρες της Ασίας υπάρχουν θρύλοι με βρικόλακες. Χαρακτηριστικοί είναι οι κινέζικοι μύθοι για τους Jiang Shi, τους κινέζικους βρικόλακες.

Αλλά η σημερινή μας αντίληψη για τους βρικόλακες έχει την βάση της κυρίως στην περιοχή των Βαλκανίων και γενικότερα στην Ανατολική Ευρώπη. Η ίδια η λέξη βαμπίρ δεν είναι σίγουρο από πού προήλθε, αλλά πολλοί υποστηρίζουν ότι έρχεται από την λέξη upir στα σλαβικά. Ο λαός πίστευε πως κάποιος γινόταν βαμπίρ όταν είχε κάνει κάποιου είδους συμφωνίας με τον διάβολο, από τον κακό τρόπο ζωής του, από την ταφή του σε μη αγιασμένα εδάφη ή είχε φάει κρέας προβάτου που το είχε δαγκώσει λύκος ή λυκάνθρωπος. Επίσης πίστευαν ότι και μερικοί λυκάνθρωποι όταν πέθαιναν μπορεί να μετατρέπονταν σε ισχυρούς βρικόλακες. Ειδικά στον Μεσαίωνα, το άνοιγμα τάφων ήταν πολύ συχνό προς αναζήτηση βρικολάκων, ώσπου τον 18ο αιώνα η Μαρία Τερέζα Αυτοκράτειρα της Αυστρίας το απαγόρεψε, μετά από δήλωση του απεσταλμένου της ότι δεν υπάρχουν βαμπίρ.

Όμως ο μύθος και η προκατάληψη ήταν βαθιά ριζωμένα στον λαό και έτσι η παράδοση επιβίωσε. Το πρότυπο του βρικόλακα που εντυπώθηκε στο μυαλό του λαού είναι εκείνο του ρουμανικού Strigoi, το οποίο είναι μια βασανισμένη ψυχή που βγαίνει από τον τάφο, έχει τη δυνατότητα να μεταμορφώνεται σε ζώα, αορατότητα και την ικανότητα να τραβούν τη ζωτικότητα των θυμάτων τους μέσα από τα αίμα τους.

Παρά τις διαφοροποιήσεις ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο που υπήρχε ο καθένας από αυτούς τους μύθους υπάρχει και ένα κοινό σημείο. Κανένας βρικόλακας δεν μπορεί να περάσει το νερό και ιδιαίτερα το θαλασσινό.

Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσαμε να μην έχουμε μύθους που να σχετίζονται με αυτά τα υπερφυσικά όντα. Οι λεγόμενοι Βουρβούλακες της Μυκόνου είναι οι χαρακτηριστικότεροι Έλληνες βρικόλακες. Αλλά επίσης υπάρχει και μία ολόκληρη λίστα από νησάκια και μέρη που ο θρύλος θέλει να κατοικούνται από τέτοιους κατοίκους.

Νησάκι Μπαου - Απέναντι από το λιμάνι της Μυκόνου Υφαλος Παναγιά η Νησιώτισσα ή Θεανώ - Βόρεια Εύβοια
Νησίδα Καμένη - Σαντορίνη
Νησί Τάφος - Κεφαλονια
Βραχονησίδα Νεκροθήκες και νησίδα Πλατύ - Ψεριμος
Βρυκολακονησια - Βόρεια Σκύρος
Βραχονησίδα Καλαθάς - Χανιά
Δαιμονονησια - Βόρειες Σποράδες
Βραχονησίδα Γονι - Οινουσες
Νησίδα Βενετικό – Χίος
Ποντικονήσι - Κέρκυρα

Για το Ποντικονήσι η παράδοση αναφέρει πως χρησίμευε παλαιότερα σαν νεκροταφείο και ως τις μέρες μας πιστεύετε ότι όταν δύει ο ήλιος οι βρικόλακες βγαίνουν και περιφέρονται στην επιφάνεια.

Και μια μικρή ιστορία για τον Μυκονιάτη Βουρβούλακα. Τον 18ο αι. μ.Χ. έζησε στη Μύκονο ένας πολύ άγριος πειρατής, ο διάσημος Κασιλυβας. Κάποια μέρα λοιπόν, βρέθηκε σκοτωμένος σε ένα χωράφι και οι κάτοικοι του νησιού πήραν το πτώμα του και το έθαψαν. Μετά την κηδεία του όμως, άρχισε να εμφανίζεται σε διάφορα σημεία του νησιού, να προκαλεί ζημιές και να τρομάζει τον κόσμο. Είχε γίνει Βουρβουλακας, όπως αποκαλούν οι Μυκονιάτες τους Βρικόλακες. Οι Μυκονιάτες άρχισαν να κάνουν λιτανείες και ξορκισμούς και κάποια στιγμή αποφάσισαν να τον ξεθάψουν και να ξεριζώσουν την καρδιά του. Έτσι και έγινε και την καρδιά του την πέταξαν σε μια περιοχή στον Όρνο που ακόμα και σήμερα αποκαλείται Καρδιοκαύτης. Ξανάθαψαν το πτώμα του στο νεκροταφείο, αλλά ο Βουρβούλακας δεν εξοντώθηκε. Αντίθετα αγρίεψε περισσότερο. Έσκιζε τα ρούχα στις μπουγάδες, πετούσε ξερολιθιές στις πόρτες έβαζε φωτιά στα σπίτια και έσπερνε τον πανικό στο νησί. Τελικά οι νησιώτες πήραν την πληροφορία ότι για να πεθάνει ο Βουρβούλακας έπρεπε να τρυπηθεί από Τουρκικό σπαθί και αφού έκαναν την πληροφορία πράξη, ησύχασαν από το μαρτύριο. Στη Μύκονο γίνονται από τότε πολλά αστεία στο όνομα του τρομερού Βουρβούλακα, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τον έχουν δει να τριγυρνάει στη Σαπιονερα.

Αυτές ήταν λίγες πληροφορίες σχετικά με τους θρύλους και τις παραδόσεις γύρω από τους βρικόλακες. Σήμερα, μελετώντας το βιβλίο του Μπραμ Στόκερ Dracula,το πιο χαρακτηριστικό δείγμα βαμπίρ, μπορούμε να πούμε πως δεν έχουμε να κάνουμε με μεταφυσικά όντα, αλλά με μια γενετική αρρώστια του αίματος, πολύ σπάνια, που ονομάζεται πορφυρία. Τα συμπτώματά της θυμίζουν αυτά των βρικολάκων αφού, λόγω έλλειψης ερυθρών αιμοσφαιρίων παρατηρείται υπερευαισθησία στο φως. Επίσης, εκείνος που πάσχει από αυτή την ασθένεια υποφέρει από φοβερές παραμορφώσεις, δηλαδή το σύστημα που είναι υπεύθυνο για την κατανομή των τριχών στο σώμα λειτουργεί ανώμαλα και επίσης η μύτη και τα δάχτυλά του ατροφούν και συρρικνώνονται σε σημείο που να μοιάζουν αρπακτικού πουλιού. Η εξέλιξη της ασθένειας φέρνει δυσκαμψία των χειλιών και τον ούλων και ο μορφασμός στον οποίο οδηγείται ο πάσχοντας αναγκαστικά αφήνει να φανούν τελείων τα δόντια του. Έχοντας όλα αυτά κατά νου δεν είναι δύσκολο να συμπεράνει κανείς ότι ο διάσημος Κόμης Δράκουλας και οποιοσδήποτε στο παρελθόν θεωρήθηκε βρικόλακας έπασχε από αυτή την ασθένεια.

31/8/10

Φωτογραφία

Τι να είναι αυτό που κάνει μια φωτογραφία πετυχημένη;

Μία φωτογραφία είναι σαφώς η αποτύπωση ενός δευτερολέπτου, ή για να είμαστε ακόμα πιο ακριβείς η αποτύπωση μερικών δεκάτων του δευτερολέπτου. Και είναι μια γενικά αποδεκτή αλήθεια πως αν το κλικ της μηχανής γινόταν έστω ελάχιστα πιο πριν ή πιο μετά η σειρά των πραγμάτων μέσα στην φωτογραφία θα ήταν τελείως (άλλα ίσως και ελάχιστα) διαφορετική. Οπότε κάθε φωτογραφία είναι οπωσδήποτε μοναδική. Τι όμως είναι αυτό που κάνει την μία φωτογραφία πετυχημένη, ενώ την επόμενη ,τραβηγμένη λίγες στιγμές μετά και ίσως και ελάχιστα διαφορετική, όχι; Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον παράγοντα τύχη. Μία σκιά, μία ανεπαίσθητη κίνηση, μια διαφορετική έκφραση μπορεί να οδηγήσουν μια εικόνα στην επιτυχία ή το ανάποδο.

Κι ενώ η δημιουργία ή μάλλον καλύτερα ο σχηματισμός της φωτογραφίας είναι μια καθαρά χημική διαδικασία που βασίζεται πάνω σε φυσικά φαινόμενα, από την αρχή (δηλαδή το άνοιγμα του κλείστρου και την αποτύπωση του ειδώλου πάνω στη φωτοευαίσθητη επιφάνεια), ως το τέλος (στα «αποκαλυπτήρια» με την εμφάνιση του φιλμ και την τελική εκτύπωση των φωτογραφιών), σημαντικό ρόλο παίζει και η ματιά του φωτογράφου, ο οποίος καθορίζει τη σκηνή που θα αποτυπωθεί. Ή ακόμα καλύτερα επιλέγει, απορρίπτοντας ή διαλέγοντας όσα στοιχεία θεωρεί αυτός πως θα τον βοηθήσουν στο σκοπό του. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο άνθρωπος είναι ένα ον με πλούσια φαντασία και αυτή μπορεί να συλλάβει και να γεννήσει πολλές και διαφορετικές ιδέες.

Όμως η τελική φωτογραφία δεν μπορεί πάντα (ή για να ακριβολογούμε σχεδόν ποτέ) να είναι αυτό που φαντάστηκε ο φωτογράφος (εκτός κι αν είναι μια φωτογραφία studio που σκηνοθετήθηκε, αλλά ακόμα κι εκεί δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τι μπορεί να τύχει). Μπορούμε, λοιπόν, να θεωρήσουμε ότι η δημιουργία μιας φωτογραφίας είναι μία συνάρτηση πολλών διαφορετικών παραγόντων που την επηρεάζουν άλλοτε έμμεσα και άλλοτε άμεσα. Κι εκεί κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, μα και σε όλα όσα φανερώνονται τελικά στην εμφάνιση του φιλμ, σε αυτά που μπορεί μέχρι εκείνη τη στιγμή να μας κρύβονταν, βρίσκεται η μαγεία της φωτογραφίας, αυτή που πάντα θα μας κάνει να αγωνιούμε μέχρι την επόμενη εμφάνιση.

11/7/10

Σαπφώ-Ατθίδα


Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,
σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.
Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,
δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.
Κι από το γάλα πιο λευκή,
απ’ το νερό πιο δροσερή,
κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή.
Από το ρόδο πιο αγνή,
απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή,
κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική.
Πάει καιρός που κάποτε σ’ αγάπησα, Ατθίδα,
μα τότε μου ‘μοιαζες μικρό κι αθώο κοριτσάκι.
Συ που μαγεύεις τους θνητούς, παιδί της Αφροδίτης,
απ’ όλα το καλύτερο εσύ ’σαι το αστέρι.
Κι από το γάλα πιο λευκή…

8/7/10

Νοβάλις-Υμνοι στη Νύχτα


I

Ποιο πλάσμα ζωντανό, προικισμένο με αισθήσεις, δεν αγαπάει περισσότερο απ' όλες τις θαυμάσιες λάμψεις του χώρου που απλώνεται τριγύρω του, εκείνο το πασίχαρο φως -με τα χρώματα, με τις ανταύγειες και τις αχτίδες του˙ την αβρή του παρουσία παντού, καθώς η μέρα που ξυπνάει; Ο κόσμος τέρας των ακατάβλητων αστερισμών, σαν κάτι απ' την εσώτατη ψυχή της ύπαρξης το ανασαίνει κι επιπλέει χορεύοντας μες στον γαλάζιο του κατακλυσμό˙ κι ακόμη: αιώνες σιωπηλή η ακτινοβόλος πέτρα, το τρυφερό φυτό που θρέφεται ρουφώντας ό,τι χυμός στη γη και το παράφορο θηρίο με πλήθος όψεις το ανασαίνει˙ μα πιο πολύ ο εξαίσιος ξένος: με το στοχαστικό το βλέμμα, το ανάερο περπάτημα και τα μελωδικά του χείλη απαλά κλεισμένα. Εκείνο, ως βασιλιάς της επίγειας φύσης, καλεί όλες τις δυνάμεις του σε αναρίθμητες μεταμορφώσεις: συνάπτει και διαλύει ακατάπαυστα συμμαχίες και η ουράνια εικόνα του περιβάλλει κάθε γήινη ουσία. Η παρουσία του και μόνο δείχνει το μέγα θαύμα των βασιλείων του κόσμου.

Κάτω εδώ, εγώ προσφεύγω στη σεπτή, ανείπωτη, μυστήρια νύχτα. Πιο πέρα, ο κόσμος γκρεμισμένος σ' έναν τάφο βαθύ˙ ο τόπος του: άγονος και έρημος. Εγκατη θλίψη φυσάει σ' ένα έγχορδο στήθος. Θα γκρεμιστώ: δροσάτο φως ντυμένο στάχτη. Επιθυμίες νεανικές, όνειρα παιδικά, πρόσκαιρες χαρές ενός μακρότατου βίου και μάταιες ελπίδες έρχονται τις αποστάσεις της μνήμης ντυμένες στα γκρίζα, καθώς η βραδινή ομίχλη μετά τη δύση του ηλίου. Το φως αλλού, σε άλλους τόπους ρίχνει χαρούμενο σκοινιά και τους πασσάλους του. Δεν πρέπει κάποτε να επιστρέψει στα παιδιά του, που προσμένουν με αθώα πίστη να επιστρέψει;

Τι αναβλύζει ξάφνου απ' την καρδιά τόσο εκδικητικό και κατατρώγει τον απαλό άνεμο της θλίψης; Βρίσκεις κι εσύ χαρά εντός μας, έρεβη νύχτα; Τι είναι αυτό που σκέπει ο μανδύας σου και πλήττει αθέατο με λύσσα την ψυχή μου; Βάλσαμο εξαίσιο κυλάει μέσα απ' το χέρι σου μια δέσμη παπαρούνες -κι υψώνεις βαριές τις φτερούγες του πνεύματος. Σκοτεινούς κι ανέκφραστους μάς κυριαρχεί το ρίγος -έντρομος χαρά βλέπω μιαν όψη αυστηρή˙ γαλήνια, ευλαβική γέρνει προς το μέρος μου και μέσα από ατέλειωτες, απόκρημνες μπούκλες προβάλλει στοργική η νεότητα της μητέρας. Πόσο φτωχό και παιδιάστικο μού φαίνεται τώρα το φως! -πόσο χαρμόσυνος και ευλογημένος ο αποχωρισμός της ημέρας. Γι' αυτό μόνο λοιπόν, γιατί η νύχτα σού στερεί τους υπηρέτες σου, σπέρνεις εκτυφλωτικές τις σφαίρες σου στα χάσματα του χώρου, για να διαλαλήσεις την παντοδυναμία σου -την επιστροφή- στις ώρες της απουσίας σου. Και τα αμέτρητα μάτια που ανοίγει η νύχτα εντός μας φαίνονται πιο του ουρανού κι απ' τα περίλαμπρα άστρα˙ καθώς βλέπουν μακρύτερα από τα κάτωχρα εκείνα πλήθη και δεν χρειάζονται το φως για να περάσουν μέσα απ' τα έγκατα ενός στοργικού πνεύματος: ό,τι κατακλύζει με απερίγραπτη λαχτάρα έναν τόπο αγέρωχο. Δόξα στη βασίλισσα της Οικουμένης, στη μεγαλοπρεπή επαγγελία των ιερών κόσμων, στην τροφό της μακάριας αγάπης. Εκείνη σε στέλνει σ' εμένα, τρυφερή Αγαπημένη, ήλιο εξαίσιο της νύχτας˙ τώρα αγρυπνώ˙ καθώς ανήκω και στους δυο μας -εσύ μου έταξες τη νύχτα για να ζήσω κι έπλασες έναν άνθρωπο απ' την ύλη μου -κατασπάραξε, λοιπόν, το σώμα μου με όλη την παραφορά του πνεύματος, ώστε να ενωθώ, ο μέσα άνεμος, μαζί σου˙ και ύστερα τη γαμήλια νύχτα θα διαρκεί το Αιώνιο.







ΙΙ

Μα πρέπει πάντα η αυγή να επιστρέφει; Δεν θα τελειώσει ποτέ αυτή η γήινη δυναστεία; Βέβηλη η μέριμνα για τα καθημερινά κατασπαράζει την ουράνια έλευση της νύχτας. Δεν θα αφεθεί ποτέ η μυστική θυσία της αγάπης στην αιώνια φλόγα; Το φως μετρήθηκε στον Χρόνο του· όμως η νύχτα άχωρη και άχρονη εξουσιάζει. -Κι ο ύπνος διαρκεί το Αιώνιο. Ω ύπνε ιερέ, μην στέργεις τόσο σπάνια τον αφοσιωμένο Υπηρέτη της νύχτας, μέσα σε αυτό το επίγειο έργο των ημερών. Μόνο οι τρελοί σε παρανοούν και δεν γνωρίζουν τίποτε από σένα, παρά τον ίσκιο, που επάνω μας σπλαχνίζεσαι, σε εκείνο το λυκόφως της αληθινής νύχτας: δεν σε αισθάνονται στον χρυσό κατακλυσμό των σταφυλιών -στο λάδι το θαυμάσιο της αμυγδαλιάς και στον σκούρο χυμό της παπαρούνας˙ δεν ξέρουν ότι εσύ ανασαίνεις στα τρυφερά στήθη του κοριτσιού και φτιάχνεις από την αγκαλιά του έναν ουρανό -δεν υποπτεύονται καν ότι εσύ αντιβαίνεις, από ιστορίες παλιές, ο άπλετος ουρανός, και φέρεις το κλειδί για τις οικίες των Μακαρίων, άλαλος Αγγελιαφόρος των πιο μεγάλων μυστικών.







III

Κάποτε, όταν ξέσπαγα σε δάκρυα πικρά, και τέλειωνα στον πόνο κι η ελπίδα μου χανόταν μακριά κι έρημος στεκόμουν στο γυμνό ύψωμα, που φύλαγε το Σχήμα της Ζωής μου απλωμένο στη στενή, τη σκοτεινή του επικράτεια, έρημος όσο κανείς Ερημος υπήρξε, από έναν τρόμο ανείπωτο σπρωγμένος -αδύναμος, ένας αξιολύπητος συλλογισμός και μόνο. Κι όπως τριγύρω κοίταζα γυρεύοντας βοήθεια, ανήμπορος να κινηθώ μπροστά ή να στραφώ και πάλι πίσω, κι απ' τη φευγάτη, εφήμερη ζωή με μιαν απύθμενη λαχτάρα γαντζωμένος: τότε ήλθε απ' τη γαλάζια έκταση -απ' τα ψηλά της παλαιάς ευδαιμονίας μου- ένα λυκόφως ρίγος˙ μεμιάς έσπασαν τα δεσμά της Γέννησης: οι αλυσίδες από φως. Η γήινη λαμπρότητα φτερούγισε μακριά κι ο θρήνος μου μαζί της -κι η θλίψη κύλησε ευθύς στο βάραθρο ενός καινούργιου κόσμου. Ω έκσταση της νύχτας, ήλθες από πάνω μου: γαλήνιος ύπνος του ουρανού -κι ο τόπος σηκώθηκε αργά˙ ψηλά, κρεμόταν ελεύθερο το νεογέννητο πνεύμα μου. Το ύψωμα έγινε ένα σύννεφο σκόνη -κι εντός του είδα καθαρή την όψη της Αγαπημένης. Στα μάτια της ησύχαζε το Αιώνιο -και κράτησα τα χέρια της σφιχτά μες στα δικά μου˙ τα δάκρυα σπίθισαν άρρηκτα δεσμά. Χιλιάδες χρόνια καταιγίδα σάρωναν χαμηλά, σε απόσταση. Και στον λαιμό της δάκρυζα χαρά τη νέα ζωή. Ηταν το πρώτο και το μοναδικό όνειρο -κι έκτοτε τρέφω ακλόνητη, αιώνια την πίστη μου στον ουρανό της νύχτας και στο φως του: την Αγαπημένη.

3/7/10

Κ.Π Καβάφης-Η Πόλις


Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

24/6/10

Ξένος

Με κεφάλι σκυφτό
Τα βήματα μου σέρνω
Με συνοδοιπόρο την σιωπή
Και το σκοτάδι οδηγό

Προς το τέλος πηγαίνω
Πίσω δεν κοιτώ
Τι έχω κάνει δεν μπορώ να αντικρίσω
Τα όνειρα μου ερείπια
Τους έρωτες μου στάχτη
Τους δαίμονες συντρόφους
Την ζωή εχθρό


Προς το τέλος πηγαίνω
Μπροστά δεν κοιτώ
Το κτήνος στο τέλος του δρόμου με τρομάζει
Ειρωνικά κοιτάζει
Θοβαμαι θα με δικάσει
Και στο τέλος αδιάφορα
στην ετυμηγορία θα γράψει
“ένας ξένος ήταν, μια σκιά στο φως”

21/4/10

Να χαθώ

Θέλω να φύγω
Να χαθώ
Από αυτήν την αθλία φυλακή
Που είναι το σώμα μου να δραπετεύσω
Σαν άνεμος γρήγορος να πετάξω
Στις πιο αδιάβατες κορυφές να σκαρφαλώσω
Το πιο μοναχικό αστέρι του ουρανού να αγγίξω
Εσένα θα αναζητήσω
Και στο αυτί θα σου ψιθυρίσω
ότι δεν μπορούσε το σώμα να σου πει
Και η κάθε γλώσσα να εκφράσει