28/9/09

Βροχή

Καυτή ανάσα θολώνει ένα τζάμι
στο απέναντι παράθυρο.
Καρδιά ραγισμένη στέλνει την προσευχή της
Σ’ ένα σύννεφο.

Κι εκείνο κλαίει.

Σταγόνες νοσταλγίας τυλίγουν τους δρόμους
Που περπάτησε ο πόνος.
Χτυπάνε το τζάμι μ’ έναν χτύπο όμοιο
Με εκείνον της καρδιάς.

Ενώ αυτή κλαίει.

Μοναχή η κοπέλα περπατάει με μια ομπρέλα
μα την πετάει στο δρόμο.
Ψηλά το φεγγάρι στον ουρανό κοιτάει
Που μισοκρύβεται στα σύννεφα.

Για να μην το δουν να κλαίει.

22/9/09

Κάτι γεννιέται

-Γιατί κλαις;
-Γιατί κλαίω;
Όχι, δεν κλαίω.
Έκλαιγα.
Γιατί έκλαιγα;
Ποιο όνειρο θρηνούσα;
Ποια σκέψη που έχασε το δρόμο της;
Ποια ξεθωριασμένα χρώματα;
Μα να!
Κάτι γεννιέται ξανά!
Κάτι ξεπηδάει απ’ τη φωτιά!
Μια ανάμνηση.
Μια ελπίδα.
Ένα καινούριο όνειρο…

16/9/09


Όταν ήμουν μικρός σε έναν από τους μοναχικούς περιπάτους είχα αναρωτηθεί "Μέχρι που μπορώ να φτάσω περπατώντας έτσι ,δίχως να κοιτάξω πίσω;” Τόσα χρόνια μετά, το ίδιο αναρωτιέμαι κάθε φόρα που κάνω αϊτούς τους μοναχικούς περίπατους, τίποτα δεν έχει αλλάξει, ακόμα να τολμήσω αυτή τη φυγή που από πιτσιρίκι ονειρευόμουν! Άραγε αν πότε τολμήσω αυτήν την φυγή, τί ελπίζω να πετύχω; Θα βρω το νόημα της ζωής μου ή
"απλά" θα ξεφύγω για λίγο από την άχαρη πραγματικότητα; Θα με αποκαλέσουν δειλό η ρομαντικό αυτοί που θα μείνουν πίσω; Θα βρω το μέρος που δεν θα νιώθω ξένος; Θα πλησιάσω ή θα απομακρυνθώ από την καρδία μου; Αν κάποιος από εσάς τόλμησε αυτήν την φυγή, ας μας πει αν άξιζε τελικά!

15/9/09

Χάρτινο το φεγγαράκι

Αυτοί είναι οι στίχοι με τους οποίους έγινε τελικά γνωστό και πολύ αγαπητό αυτό το κομμάτι σε όλους μας. Όμως αυτό το τραγούδι είχε πρωτοπαρουσιαστεί το 1948 στη θεατρική παράσταση του έργου "Λεωφορείον ο πόθος" του Tennessee Williams και παρουσιάστηκε από το Θέατρο Τέχνης. Στην παράσταση αυτή η Μελίνα Μερκούρη τραγουδούσε:

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη η ακρογιαλιά

αν με πίστευες λιγάκι

όνειρο δεν θα 'ταν πια.


Δίχως τη δική σου αγάπη

γρήγορα περνά ο καιρός

δίχως τη δική σου αγάπη

είν' ο κόσμος πιο πικρός.


Χάρτινο το φεγγαράκι

και σαν όνειρο περνά

αν με πίστευες λιγάκι

θα 'ταν όλα αληθινά.


Δίχως τη δική σου αγάπη

γρήγορα περνά ο καιρός

δίχως τη δική σου αγάπη

είν' ο κόσμος πιο πικρός.

10/9/09

Η ζωή

Η ζωή είναι δικαίωμα ή υποχρέωση;

Βραδινή ωδή



Ένα κενό,
Ένα πουθενά
Κρυμμένο στην καρδιά
Πνίγει τα όνειρα,
Σπάει τα φτερά.

Ο έρωτας
Ανόητο παιχνίδι
Μες στη μιζέρια
Του αέναου χορού,
Της ύπαρξης.

Η μοναξιά
Φίλη πιστή
Παρέα στης λύπης το στρόβιλο
Με την λησμονιά.
Βαθιά μαχαιριά.

5/9/09

ΚΤΕΛ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ (στη μέση κάποιου πουθενά)

Αναμονή. Ατέλειωτη αναμονή για ένα καράβι, ένα λεωφορείο, μια συνάντηση. Μια συνάντηση που ίσως να μη γίνει σε αυτό το παράλογο και ξαφνικό ταξίδι. Μέρη καινούρια, άγνωστα, άνθρωποι διαφορετικοί και παράλληλα τόσο ίδιοι μεταξύ τους. Κι εγώ να κάθομαι εδώ στη μέση κάποιου πουθενά, ορισμένου με τις δικές μου έννοιες, τα δικά μου μέτρα κι ελπίζω να δω δυο μάτια. Τα έχω ήδη μέσα μου, αλλά θέλω να ζήσω αυτή τη μία φορά, την πρώτη, που θα έχουν καρφωθεί πάνω μου και μόνο για μένα. Παράλογες απαιτήσεις; Γιατί; Τι το λογικό έχουν οι μέχρι τώρα πράξεις μου; Και εξάλλου πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνομαι ότι πραγματικά ανήκω κάπου. Για να είμαι ειλικρινής, ότι ανήκω σε κάποιον. Τέρμα το κρυφτό. Η αλήθεια είναι ήδη εμφανής, γιατί να μπω στον κόπο να την κρύψω; Άνθρωποι περνούν από μπροστά μου. Άνθρωποι που μιλούν, γελούν, κλαίνε κρυφά ή όχι και τόσο. Κι είναι άνθρωποι σαν κι εμένα, που περιμένουν. Όλοι για το σκοπό τους, όλοι με το κίνητρο τους. Κι εγώ να περιμένω στη μέση ενός πουθενά, κάνοντας τίποτα παρά μια απλή παρατήρηση της ζωής τριγύρω μου και καταγράφοντας σκέψεις και συναισθήματα. Και δυο μάτια καρφωμένα στο μυαλό μου. Ομιλίες τριγύρω. Τις ακούω σα να έρχονται από μακριά. Δεν καταλαβαίνω λέξη κι ας ξέρω πως είναι η ίδια ακριβώς γλώσσα που μιλάω κι εγώ. Μια φωνή υπάρχει στην ψυχή μου, που την άκουσα μία και μοναδική φορά. Από δική μας επιλογή ή από ατυχία υποφέρουμε και οι δυο μας. Πώς να νικήσεις την απόσταση πέρα από κάποιες μέρες μαζί που και που; Συγκεντρώνεται κόσμος σιγά σιγά. Θα πλησιάζει η ώρα για κάποιες αναχωρήσεις. Θα πλησιάσει η ώρα και για τη δική μου αναχώρηση. Όμως η καρδιά μου ακόμα θα περιμένει. Ακόμα θα αναγκαστεί να υπομένει αυτή τη βασανιστική αναμονή μέχρι τη στιγμή που τα χέρια μας θα ενωθούν, θα γίνουν ένα. Κι όταν έρθει αυτή η στιγμή πώς μπορώ μετά να φύγω; Πώς θα μπορέσω να αποχωριστώ την καρδιά μου και να την στείλω μακριά, όπου εκείνος περπατά; Έφυγαν κάποια λεωφορεία. Πλησιάζει και η ώρα για το δικό μου. Ν’ αλλάξω παραστάσεις. Πόσο άδεια που είναι η ζωή χωρίς αυτόν! Άνθρωποι συνεχίζουν να μιλούν σε τοπικές διαλέκτους, που δεν καταλαβαίνω. Όχι ότι θα είχε σημασία και να τις καταλάβαινα. Απλά είναι η μόνη ασχολία που έχει να κάνει κάποιος που κάθεται στη μέση κάποιου πουθενά. Σήμερα η έμπνευσή μου ξύπνησε, πρωί πρωί η αλήθεια είναι. Ίσως το αβέβαιο μιας συνάντησης που απαισιοδοξώ για την πραγματοποίησης της. Αρκετά όμως έγραψα. Σε λίγο πλησιάζει η ώρα της αναχώρησής μου και από αυτή την αίθουσα αναμονής του πουθενά για μιαν άλλη σε κάποιο άλλο πουθενά, κάπου αλλού και διαφορετικής μορφής. Κι αυτή τη φορά θα μείνει μόνο η ψυχική αναμονή.

2/9/09

Κυκλάμινα στο Mon Repos

"Περπατώ μές στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά
σ' αυτά που 'ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά
κι έχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα
τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα"
Οδυσσέας Ελύτης - Μαρία Νεφέλη

1/9/09

Κάτω από το φεγγαρόφως

Στέκομαι πάλι εδώ,
Θυμάσαι;
Εδώ που με κρατούσες αγκαλιά
Και μου εξηγούσες την πορεία των ανθρώπων,
Την πορεία μας
Τη γλυκιά μελαγχολία τ’ ουρανού
Που τώρα μετουσιώνεται σε φως
Μ’ ένα φεγγάρι ολόγιομο
Κι η ζάλη από το κρασί σου
Το φως της ύπαρξής σου
Με τυλίγει φεγγάρι μου γλυκό
Σου ‘χα μιλήσει για το μυστήριο,
Θυμάσαι;
Το μυστήριο της ομιχλώδης μας ύπαρξης
Κι ένα δάκρυ άφησα να πέσει
Σ’ αυτό που θα μας αγκαλιάσει κάποτε
Όπως τα σύννεφα το φεγγάρι
Μα μια λάμψη σου φεγγάρι μου
Μια σπίθα σου είναι αρκετή
Για να καώ στην φωτιά της.
Ίσως να’ μαι φεγγαροπαρμένη
Μα σ’ αγαπώ όσο τίποτα,
Να το θυμάσαι…