1/12/10

Πότε άραγε;

Πόσο θα ήθελα να γράψω
για ένα πανέμορφο τοπίο
για μια σπάνια ανταύγεια του ουρανού
για μια εξαίσια μελωδία
για ένα εκλεκτό συναίσθημα

Μα δεν μπορώ
ποτέ δεν μπόρεσα
τα ωραία λόγια
που τόσο λαχταρώ στο χαρτί
να αποτυπώσω
γίνονται θολές σκίες
και τρομακτικές κραύγιες
μέσα στο χάος
των μαυρων σκέψεων μου

Πότε θα μπορέσω;
πότε το χάος θα κοπάσει;
πότε θα ξεδιαλύνει η ομίχλη
που σκεπάζει την ύπαρξη μου;
πότε θα σταματήσουν
οι χτύποι της καρδιάς μου
με μακάβρια μελωδία να φαντάζουν;
πότε θα μπορέσώ να κοιτάξω
τους ανθρώπους στο πρόσωπο
παρά να αγναντεύω την σκιά τους;
Πότε άραγε;